• DOLAR
    6,7715
    %0,69
  • EURO
    7,4275
    %0,50
  • ALTIN
    371,50
    %0,43
  • BIST
    8,3355
    %0,43
Sevim Balal
Sevim  Balal
sevimbalal@malatyasonsoz.com.tr
BİR HAYAT MÜCADELESİ 3…
  • 0
  • 1595
  • 17 Nisan 2020 Cuma
  • 1 Yıldız2 Yıldız3 Yıldız4 Yıldız5 Yıldız
  • +
  • -

Hoca içeri giriyor. “Fatma Zehra bir eve çıksın, gözlemle hareketlerine, hatırladıklarını ve hatırlamadığını bana rapor et. Hem de yarın 8 Mart Kadınlar Gününü evde geçir.” Dedi. Sevindim, eve gideceğime… Hocam evladımın sağlıklı her günü benim günümdür dedim.

Ve evdeyiz bir yabancı eve geldik sanki… Yavrum yabancı gibi evi inceliyor, “bu ne” diye soruyor zaten bazı harfleri daha telaffuz edemiyor… Zor bir aşama olduğunu en başında anladım ama sabırla sorduğu her şeyi anlattım, BİR daha bir daha, hiç usanmadan. Oyun kurmayı unutmuş kardeşine bakıyor, oyuncaklara öylece bakıyor bir anne için ne zor olduğunu hiç kimse anlayamaz annesinin 6 yaşındaki çocuğunun 5 aylık bebek gibi olmasını…

Önüne koyulan oyuncaklara bakıyor öyle boş boş seyre dalıyor. 3. gün tekrar hastanedeyim. Hocayla konuşup raporu sunup bilgilendirdikten sonra önceden çekilmiş ağır bir filmin tekrarını istiyor. Çektirmeye gittiğimizde uzman sonuçları öncesi ile kıyaslıyor öncesi için “bu gerçekten Fatma Zehra’nın sonucumu” diyor ve “sizi tebrik ediyorum ne yaptınız böyle” deyince ben onu Rabbim koruyor ben de bana gösterilen mesajları yaptım. Elhamdülillah sonuç bu… Filmi beyin cerrahının da görmesini öneriyor. Beyin cerrahı da inceliyor “bir iki yerinde damar tıkanıklığı var, kalıcı değil gözlemle hangi bölümü etkilediğini bulalım” diyor. Ben bir ay yavrumu incelerken raporda tutuyordum Evet sonuç; hafif unutkanlık, harf bozukluğu ve geç algılama. “Zamanla geçer” dediler. Buna da şükür dedik. Hoca dönüp bana “annesi sana çok iş düşüyor sen pes etmezsen her şey güzel olur.” dedi. Pes eder miyim? Anneyim beni gören sensin Allah’ım beni yalnız bırakma… Zor oluyordu çünkü Ebrar daha küçüktü. İlgimi sevgimi ondan da esirgememeliydim ve diğerleri biri gurbet ellerde okuyor, diğeri yanımda büyükler ama onlarda çocuklarım, bir anne kaç parçaya bölünür ki…Kendim için yaşamayı unuttum, onlar için geçen günler aylar yıllar… İmtihan deyince her şey yoluna giriyor ben de sabırla Rabbime sığındım, pes demedim. Günler geçiyordu hastane, ev artık alıştık kemoterapimizi alıyoruz, tedbirler alıyoruz ve 23 Eylül 2012. Hoca yanımıza geliyor “Fatma Zehra’nın tedavisi bitti” diyor “Fatma Zehra’ya sarılıp geçmiş olsun” diyor. Ben şaşkın bir halde donup kalmıştım. Hemşirenin birisi annesi lösemi hastalığını öğrendiğin gün soğukkanlılığınla şaşırtmıştın, bugün de iyileştiğini duyduğun ve verdiğin tepki ile bizi şaşırttın demesiyle kendime geliyorum. Elhamdülillah bitti… Evet ,işte bitti, Rabbim bana bağışladı. Bugün benim bayramım kızımızın üçüncü doğum günü. Yoğun bakımdan çıktığı gün ikinci. İşte bu da.. Hamdü senalar olsun Rabbim. Bu illeti kimseye verme verdiğine de bana verdiğin sabrı ver. Ve her anneye bu sevinci yaşat. (Amin). Hoca yine de “dikkat edeceksin, koruyacaksın, şimdilik ayda bir kontrole geleceksin.” dedi.  Geliriz hocam bu ana kadar geldik bundan sonra da inşallah… Fatma Zehra iyileştikçe de (evin sigortası gibi) evde neşe, huzur biraz daha çoğaldı. Allah’a şükür yıl 2017 artık 6 ayda bir kontrole gidiyoruz. Fatma Zehra da okula gittikçe daha başarılı oluyor. Çok şükür Rabbim bir daha göstermesin.

Fatma Zehra artık 8. sınıf bir hedefi var okuyacak hemşire olacak, hematolojide çalışacak kan alırken çocukların canını yakmayacak. Bunun için de çok çalışıyor ama. Ek takviye olmadan kazanacağını düşünüyordum. Çünkü daha kemoterapinin izleri var. Hemetolog hocamız zaman lazım demişti. Maddi sıkıntıya bir de babası ile yollarımızı ayırmamız eklenince iyice umutlarım yıkıldı.

“Heves mi kaldı yaşamaya…

Umut arayışına balta vurdular

Bütünü bölme yarını yarımı yeme yol al dediler

Çaresizlikle baş başa bıraktılar

Heves mi kaldı yaşamaya…

**

Lösemiye bir çocuktan gördükten sonra

Gözleri dolu çaresiz bir anneyi gördükten sonra

Para pul zaten tükeniyor,

Babalar evi terk ediyor.

Heves mi kaldı yaşamaya…

**

Oysa birazcık empati yapsa

Ne yaparım benim başıma gelse

Çocuğum maskeli diye bende kaçırsa

Onlar oyun oynarken benim çocuk tek kalsa…

Heves mi var yaşamaya…”

Derken okuldan bir gün heyecanla geldi kızım kapıyı açar açmaz bir broşür uzatıyor “anne özel okulda okuyup hedefim olan hemşire olabilirim” diyor. Devle karşılıyormuş. Çok sevindim kızım adına hemen telefon edip detaylı bir şekilde dinledim. Yemek ve servis parasını karşılayınca 1’den 9. sınıfa kadar okuyor, sonrasını siz karşılayacaksınız. 3 yılda öyle geçer dediler hemen abisini arayıp yük olmazsa okutalım dedim. “Tabii ki anne kardeşim için her şeyi yaparım” dedi. Oğluma teşekkür edip mutlu haberi kızımla paylaştım. Şimdi 9. sınıfta hedefine doğru adım adım ilerliyor…

 

Sosyal Medyada Paylaşın:

Düşüncelerinizi bizimle paylaşırmısınız ?

  • YENİ
  • YORUM
Bu sitede yayınlanan tüm materyalin her hakkı mahfuzdur.
Kaynak gösterilmeden alıntılanamaz.
Malatya Sonsöz Gazetesi | Tüm Hakları Saklıdır © 2018 malatya haber